می دانی ،
همه اش تقصیر آنهاست
هیچکس دیگر هم مقصر نیست،
همه ی کاری که ما می کنیم همین است
زندگی با لباس هایمان
لباس  هایمان
که بعضی زشت اند و بعضی زیبا
بعضی زن و بعضی مرد
بعضی دور و بعضی نزدیک...

 روزی روح ما یکی از این ها را برداشت و پوشید
...
این هم عاقبتش ،
...
ولی ایمان دارم ،
روز دیگری می آید
روزی که روح مان لباس ها را سرجای اولش آیزان می کند،
و می رود دنبال کارش
آن روز بین آنهمه سفیدی
من یک مهمانی بزرگ می دهم
و
همه را دعوت می کنم
آن روز...
آن روز.....
آن روز روزی است که من به امیدش
 این لباس درب و داغان را
تحمل می کنم رفیق...