یادت می آید چند وقت پیش را؟ هنوز خیلی نگذشته ، نهایت یکی دوسال...
آن روزها ما مات مانده بودیم ، آب دهانمان را قورت می دادیم و فقط نگاه می کردیم به آسمان به امید آن نگاهی که هم ما را می دید و هم شما را، نفس عمیق می کشیدیم و نگاه می کردیم به زمین که خیلی بیشتر از ما دیدن خون را تجربه کرده بود و سکوت می کردیم...
بعید نیست اگر شما یادت رفته باشد ، آدم زخمی هایی را زده راحت فراموش می کند ، شاید حتی تلاش کند برای فراموش کردنشان.
امروز ولی به یادت بیاور ، همه ی فریاد ها و دستورها و عربده ها و فحش ها و حتی خنده هایت را ، امروز به یادت بیاور بعد از همه ی اینها قصه های فراموش شده ی هزاربار شنیده ات را:

بعضی از دخترها پدرشان را دوست دارند ، بعضی های دیگر ولی عاشق اند. انقدر که در این عشق زیاده روی می کنند ، انقدر که زندگی شان را می گذارند برای راه پدرشان ، گریه هایشان را ، و شادی هایشان را ، انقدر که نگاهشان که کنی بیشتر یاد پدرشان می افتی تا خودشان.
از این دخترها من یکی را بیشتر نمی شناختم ، آن یکی را هم نه که بشناسم ، فقط نامش را شنیده بودم ، بالاخره ۱۴۰۰ سال فاصله ی کمی نیست...
شنیده بودم که این دختر انقدر در این عاشقانه غرق شده بود که مرگ پدرش را هم ادامه داد و زنده ماندن را چند روزی بیشتر تاب نیاورد. شنیده بودم که می خواست از حق و حریم خانه اش دفاع کند و دشمنانش در را به پهلویش کوبیدند و گذشتند...شنیده بودم که دشمنانش واقعه را که دیدند رنگ از رخشان پرید و همه چیز را حاشا کردند و انقدر به خانواده اش فشار آوردند که آخر داستان دختر شبانه و بی سر و صدا به خاک سپرده شد...

امروز با آن روز خیلی فرق دارد ، هم آسمانش ، هم زمینش و هم آدمهایش ...
تو ولی هرچه را فراموش کردی این داستان را به یادت بیاور ، موقع تشییع وقتی خواستی به پهلوی دختری بکوبی و پرتش کنی حواست را جمع کن که آن روز ، روز تشییع پدر آن دختر نباشد ،حواست را جمع کن  که آن دختر عاشق پدرش نباشد ، کارت که تمام شد لااقل نخواه که پیکرش را عصر همان روز خانواده اش بی سروصدا دفن کنند...
...راهی بگذار تا آدم ها یاد قصه ی بزرگانشان نیفتند.

گاهی فکر می کنم جواب تمام نگاه ها ی مات ما به آسمان و قدم های ساکتمان روی زمین یک جمله بیشتر نیست:

                                        و مکرو و مکر الله ، والله خیر الماکرین...

1. این روزها روزهای بدی نیست ، بد یعنی از آن روزها نیست که ندانی برای چه زنده ای ، یک چیزهایی هست که امیدوارت کند به ثانیه های بعدی. مثل همان فکر تمبر هندی همراه با چلچراغ بعد از نوشتن تکلیف های مدرسه ، که باعث می شد یک کمی از بیهودگی تکلیف ها کم شود انگار.

2.این روزها هرجا که می روم یک کتاب عظیم هزار و خورده ای صفحه ای را می اندازم روی کولم و با خودم می برم ، گاهی نمی خوانمش حتی ، ولی سنگینی بودنش انگار به وزن انگیزه هایم است ، به وزن پر کردن خلا تمام روزهایی که حس می کردم بین زمین و هوا وسط تمام هدف های نامربوطم معلقم. روزهایی که کلافه می شدم از فکر فوق لیسانس فلسفه دین و کار و مدرک زبان و معلمی و تئاتر و... که هیچکدام با هم جور نبودند و همه شان را دوست داشتم...
...این روزها وزن این کتاب هزار و خورده ای صفحه ای همه ی تکه های پخش و پلایم را جمع کرده توی یک کوله پشتی.

3 و 4 و 5 برای مخاطبین آشنا قابل نوشتن نیست.